Megakampania Wiki
Advertisement

Talib Gruby (ur. 948, zm. 1027) - kalif Arabii w latach 986 - 1005 z dynastii Abbasydów. Dokonał całkowitego podboju Bizancjum. Obalony przez Aarifa, założyciela dynastii Aarifidów.

Życiorys

Talib urodził się w 948 r. jako syn ówczesnego następcy tronu kalifatu, Zeyda oraz jego żony Nahal. Jego dziadkiem był rządzący wówczas kalif Abdul-Qadir. Młodość Taliba przypadła na okres wspaniałej potęgi i siły Imperium Arabskiego, a jego ojciec prawdopodobnie go rozpuszczał. Nabawił się wtedy otyłości, z którą zawsze był kojarzony.

Po śmierci ojca i objęciu rządów w państwie przystąpił do wykonania głównego zadania, jakie powierzył mu poprzednik - zaatakował Bizancjum, chcąc podbić je w całości. Walki były krwawe, wyniszczały obie strony. Wreszcie jednak Arabowie dokonali czegoś, co dotychczas wydawało się niemożliwym - sforsowali mury Konstantynopola, rzymskiej stolicy. Pozbawiona stolicy, sił, sojuszników i funduszy cesarzowa Keratza musiała skapitulować. W jej ręku pozostały zaledwie ochłapy z dawnego imperium. Arabowie tymczasem świętowali zwycięstwo - Ummedinja (Matka Świata; arabska nazwa Konstantynopola) była wreszcie w ich rękach. Ogromna bazylika Haghia Sophia została przekształcona w meczet, liczne bizantyjskie wynalazki (być może nawet ogień grecki) wpadły w muzułmańskie ręce. Cały islam świętował zgładzenie największego swojego wroga. Jednocześnie do kalifatu włączony został dotychczas niezależny Sułtanat Tulunidów, leżący w Egipcie.

Nie był to jednak koniec problemów kalifatu. Przerażony postępami innowierców i upadkiem bastionu chrześcijaństwa na wschodzie papież Hilariusz II wezwał wszystkich katolików do walki z muzułmanami, wprowadzając ideę krucjaty - świętej wojny w obronie wiary chrześcijańskiej. Do pierwszej tego typu wyprawy, wymierzonej w nowo zajęte greckie posiadłości kalifatu udział wzięli, obok wojów z Państwa Papieskiego, także nowo powstałe zakony rycerskie: templariusze i joannici, a także król Polski Masław II, książę Fryderyk ze Szwabii i hrabia Benedetto z Korsyki. Gdy jednak obóz ten opuścił Masław, krzyżowcy okazali się zbyt słabi, by zwyciężyć niewyobrażalnie potężne Imperium Arabskie i krucjata zakończyła się niepowodzeniem. Ale niespodziewanie to kalifat okazał się być wystarczająco silny, by pokonać sam siebie.

Nowe podboje i wojny na bardzo odległych od rdzenia imperium ziemiach bardzo mocno nadszarpnęły siły kalifa. Jak zapisał pewien grecki kronikarz: "Po nadspodziewanie zwycięskim podboju bystrzy arabscy wojownicy wnet się opatrzyli, iż niewierny lew pożarł więcej, niż trzewia jego znieść zdołają.". Rządzący w odległych prowincjach emirowie i szejkowie niemal nie odczuwali władzy kalifa, a w centrum Imperium powstała opozycja przeciw wycieńczającym rządom Taliba. Na jej czele stanął pochodzący z nizin społeczeństwa Aarif. W 1005 r. wybuchł bunt, zakończony zwycięstwem rebeliantów. Talib został obalony, a nowym władcą został właśnie Aarif. Niemniej, starego kalifa zachowano przy życiu, a także pozostawiono mu władzę nad Nubią oraz w 1011 roku nadano mu tytuł sułtana, nowo zdobytej przez Arabów, Bułgarii jako lennik nowego władcy Kalifatu.

Ostatecznie pozbawiony władzy Talib zmarł w 1027 r., w wieku 79 lat.

Advertisement