FANDOM


Sebert I Wielki (1188 - 1240) - król Anglii w latach 1233-1240 z dynastii Karolingów. Syn królowej Leoffledy II Okrutnej.

Życiorys

Sebert urodził się w 1188 r., na zamku w Wilton. Jego matką była księżniczka Leoffleda, córka dwukrotnie obalonego króla Anglii, Roderyka II; zaś ojcem - książę Somerset, Uthred Srogi.

Mały Sebert dorastał w czasie, gdy Anglią targały głębokie konflikty wewnętrzne. Niemal codziennością dla niego były walki i mordy (np. ten dokonany przez jego matkę na dziadku), lecz nie wypaczyło to charakteru chłopca. Zamiast tego stał się twardy i wytrzymały. Wkrótce zaczął nabierać pierwszych szlifów jako rycerz i dowódca, biorąc, jeszcze jako giermek, udział w zbrojnych rajdach i odpieraniu ataków na zamek, w którym się urodził i wychował.

W 1208 r. książę Somerset, Uthred, zmarł, przez co Sebert odziedziczył ojcowiznę. Stał się w ten sposób jednym z najpotężniejszych feudałów w południowej Anglii. Aktywnie i otwarcie wspierał i pieniędzmi, i ludźmi sprawę swojej matki, usiłującej zostać królową Anglii. Starania te przyniosły w końcu owoce, gdy w 1224 r. Leoffleda została koronowana w Londynie. Od tego czasu książę Sebert niemal nie opuszczał miasta.

Tymczasem jednak życie osobiste księcia nie układało się dobrze. Do tego momentu bowiem już bowiem raz owdowiał - jego ukochana, córka cesarza Franków, Onfroya, Arsinda, zmarła w 1205 r., po kilku latach małżeństwa. Teraz z kolei jego druga małżonka, Kristina, córka jednego z wasali Seberta, była ciężko chora. Zmarła w 1225 r., zaś sam Sebert szybko ponownie się ożenił - z Irmgardą, córką księcia Brunszwiku. Ten związek nie trwał jednak długo - przerwał go zgon małżonki w 1229 r., lecz potrójnie owdowiały Sebert - ku jawnemu już zgorszeniu kleru - po raz czwarty stanął na ślubnym kobiercu. Tym razem jego wybranką była Sif, córka szkockiego władcy Lothian.

W 1233 r. królowa Leoffleda II zmarła, co z oddechem ulgi przyjęło wielu jej poddanych. Nowym władcą został jej syn, czyli Sebert właśnie. Poddani szybko poczuli, że ręka znacznie zelżała - król miał bowiem o wiele lżejszy charakter - wszelkie antagonizmy, przykryte terrorem poprzedniej władczyni, rozpaliły się z podwójną mocą. Panowanie Seberta upłynęło więc pod znakiem wielkich i licznych buntów i ciągłych walk wewnętrznych. Kraj stał w ogniu. Brat zwracał się przeciwko bratu, panował chaos i nieporządek. Tylko dzięki swoim umiejętnościom dowódczym król Sebert zdołał przez długi czas utrzymać się na tronie. Osobiście dowodził armią, staczając wiele zwycięskich bitew z rebeliantami. To jego żołnierze, z uznaniu bitewnej chwały, nadali mu przydomek "wielki". Znacząco jednak pewność i samopoczucie króla pogorszył... kolejny zgon żony - Sif zmarła bowiem w 1235 r., zaś król ponownie się ożenił, zaś jego wybranką była Arsenda Kantabryjska. Niestety jednak, król w 1240 r. został obalony przez księcia Yorku, Eadwulfa - wnuka Eadwulfa I Przeklętego.

Powoli starzejący się Sebert pogodził się z utratą tronu - zawarł nawet z Eadwulfem stosowny układ - lecz nie chciał z władzy rezygnować. Będąc wciąż księciem Somerset, knuł spiski, mające na celu odzyskanie władzy. Przeszkodził mu w tym jednak zamach na jego życie - skuteczny. Jak udało się ustalić historykom, zleceniodawcą mordu był nie kto inny, jak król Eadwulf II. Sebert zmarł 1248 r., z powodu trucizny zawartej w winie.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.