Megakampania Wiki
Advertisement

Ruś Nowogrodzka - państwo leżące nad Morzem Bałtyckim. Graniczy m.in z Rusią Kijowską i Litwą.

Podstawowe informacje

Historia

Ruś Nowogrodzka została założona przez szwedzkiego wodza Ruryka ok. 860 r., który zdołał zjednoczyć pod swoją władzą miejscowych Słowian. Jego potomkowie zdołali poszerzyć je tak, że ok. 900 roku było najpotężniejszym państwem na Rusi, które pomimo dość prymitywnej administracji było bardzo stabilne.

W I połowie X wieku wygasła dynastia Rurykowiczów. Władzę w państwie przejęła lokalna, Słowiańska dynastia Dobryniczów. W II połowie X w. władcy z tej dynastii rozpoczęli podbój Rusi Kijowskiej. Władcy Nowogrodu ostatecznie zakończyli ten proces ok. 1010 r., po czym proklamowano powstanie Zjednoczonego państwa Rusinów.

W połowie XI w. na Rusi wybuchały bunty wyznawców prawosławia. W II połowie XI w. dużym zagrożeniem dla Rusi stali się sprowadzeni przez Króla Polski Masława II Półrękiego, Szpitalnicy, których państwo granicami sięgało od Bełzu aż po Kijów.

W I poł. XII w. od Rusi Nowogrodzkiej oddzieliła się Ruś Kijowska oraz wiele pomniejszych księstw, w skutek buntów. Do 1200 roku Ruś Nowogrodzka odzyskała stabilność, ale nie zdołała ona przyłączyć Rusi Kijowskiej. Państwo zakonne zostało natomiast zredukowane do Włodzimierza Wołyńskiego i Bełzu.

Bardzo ważnym wydarzeniem dla Rusi było zreformowanie Religii Słowian. W 1212 roku władca Rusi Nowogrodzkiej, Roman, zebrał kapłanów Słowiańskich, by ujednolicić dotychczasowe praktyki. Pozwoliło to na rozwój administracji oraz wzmocnienie władzy. Ok. 1230 r. szpitalnicy ponowili także ofensywę na tereny Ruskie.

W I poł XIV w. Doszło do ponownego zjednoczenia obydwu Rusi przez Dobrynię Mądrego. Nastąpiła także ekspansja Rusi w kierunku północnym.

Państwo upadło w 1391 roku, po śmierci władczyni Rusi, córki Dobrynia - Yewdoki. Po tym wydarzeniu Ruś Kijowska oraz Nowogrodzka, znowu podzieliły się tworząc dwa oddzielne państwa.

W początkowym okresie istnienia jako samodzielne państwo w odróżnieniu od Rusi Kijowskiej nie była atakowana przez państwa chrześcijańskie, lecz w czasie panowania Polskiego króla Miłobrata, z powodu nietolerancji przez niego innych religii, stosunki jego państwa z Nowogrodem zaczęły się pogarszać. Wspomniany wcześniej król Polski, zaproponował sojusz katolickiej Litwie, który został przez króla Litwy zaakceptowany. Wynikiem owych napięć była wojna litewsko-nowogrodzka, która zakończyła się zwycięstwem Polski i Litwy.

W 1540 roku Ruś Nowogrodzka zdołała podbić Finlandię w wojnie ze Szwecją. Tym samym to państwo zaczęło zagrażać handlowi innych okolicznych na Bałtyku, ponieważ Nowogrodczycy posłali w tamte tereny finansowanych przez siebie korsarzy. Król Polski, Kazimierz widząc, że te poczynania Nowogrodu zagrażają jego państwu, posłał na Bałtyk potężną flotę wojenną, która od tamtej pory nieustannie patrolowała tamte tereny. Patrole te przyniosły zamierzony efekt, gdyż w styczniu 1541 piraci przestali obierać za swój cel Polskie statki.

Galeria

Terytoria zajmowane przez Ruś Nowogrodzką około 870 roku.

Tereny Nowogrodzkie około 900 roku.

Ziemie Nowogrodczyków około 1000 roku.

Terytorium Nowogrodu około 1100 roku.

Zasięg terytorialny Nowogrodu około 1200 roku.

Ziemie Nowogrodu w 1300 roku.

Tereny Nowogrodzkie w 1400 roku.

Zasięg terytorialny Nowogrodu w 1500 roku.

Ziemie Wielkiego Księcia w 1600 roku.

Niemal nieistniejące już Wielkie Księstwo Nowogrodu w 1700 roku.

Advertisement