FANDOM


Praga - miasto położone w Królestwie Polski, a dokładnie w jego południowo-zachodniej części. Niegdyś stolica Królestwa Czech.

Historia

Pierwsze wzmianki o Pradze pochodzą z połowy IX w., kiedy na Hradczanach istniał gród, będący stolicą Księstwa Czech, będącego pod panowaniem Królestwa Wielkich Moraw. Osada prężnie się rozwijała, czerpiąc korzyści z kontroli żeglugi na Wełtawie i na Łabie.

Gdy w 869 r. wybuchła w państwie wielkomorawskim reakcja pogańska przeciwko królowi Rościsławowi Śmiałemu, książę Neklan Przemyślida przyłączył się do buntowników, przez co Praga stała się jednym z centrów oporu przeciwko armiom królewskim. Rebelia zakończyła się jednak klęską, a książę Neklan został zmuszony do przyjęcia chrześcijaństwa. W ten sposób Praga stała centrum tej religii na ziemiach pogańskich Czechów. Jak się jednak okazało, porządek nie został przez Morawian zaprowadzony na długo - ich państwo słabło bowiem z powodu naporu Węgrów ze wschodu. Korzystając z tego, książę Spycimir Okrutny, razem z plemieniem Głomaczy wyrwał się spod wielkomorawskiego jarzma. Od tej pory Czechy były niepodległym księstwem, a Praga - jego stolicą.

W 919 r. dochodzi do całkowitego rozbicia księstwa na drobne hrabstwa w wyniku potężnego buntu wasali przeciwko księciu Diepoldowi Niegotowemu. Również i Praga stała się niepodległa, a książę czeski musiał uciec na południe, do Domażlic. Znaczenie miasta jako dużego ośrodka handlu podupadło, ponieważ znalazło się ono na uboczu szlaków prowadzących przez Łabę. Mimo tego pozostało ono największym grodem w rejonie Czech.

Hrabstwo Pragi pozostało niepodległe aż do 1034 r., kiedy to król Wielkich Moraw Albert Sprawiedliwy podbił je, wówczas rządzone przez hrabiego Alesa, likwidując ostatni przyczółek niepodległych Czech.

Pomimo tego, że niegdyś byli wrogami, królowie Wielkich Moraw z dynastii Karolingów pozostawili Pragę pod rządami lokalnej gałęzi Mojmirowiców, aż do 1055 r. Rok wcześniej bowiem król Polski Janko Nieprawy wypowiada Morawianom wojnę właśnie o Pragę, która pod rządami morawskimi odżyła i ponownie stała się ważnym centrum handlowym. Walki zakończyły się polskim zwycięstwem i miasto wraz z przyległymi ziemiami przechodzi w ręce króla Janka.

Gdy w 1082 r. król Mieszko II postanowił za zgodą papieża koronować się na władcę trzeciego już państwa - Czech - dokonane to zostało właśnie w katedrze w Pradze, na Hradczanach. Dzięki temu miasto staje się jedną z głównych osad Trójmonarchii.

Gdy w 1123 r. Karol stracił władzę w Polsce, Praga stała się stolicą niepodległego Królestwa Czech, którą to funkcję pełniła aż do 1676 r.

W latach 1123 - 1392, tzn. w czasach panowania królów z dynastii Piastów i Welfów, Praga, jako jeden z lokalnych ośrodków tak handlowych, jak i kulturalnych, przeżywała rozkwit. Handel na Łabie i Wełtawie kwitł, lokalni rzemieślnicy tworzyli świetne wyroby. Kwitła także kultura rycerska, związana m.in. z częstym udziałem w krucjatach np. do Grecji.

W 1392 r. królowa Polski, Zwinisława Sroga, siłą sięgnęła po koronę czeską. Od tej pory datuje się spadek znaczenia Pragi, która względem Krakowa stała się miastem podrzędnym. Mimo tego nadal się ono rozwijało jako stolica będącego z Polską w unii personalnej Królestwa Czech.

W 1676 r. zawarta została polsko-czeska unia realna, na mocy której całe Czechy zostały wcielone do Polski. W ten sposób Praga, po raz pierwszy od 1082 r. znalazła się formalnie w granicach Polski.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.