Megakampania Wiki
Advertisement

Piast II Wielkopolski (ur. 904, zm. 970) - książę Wielkopolski w latach 908 - 913 i 944 - 955, dodatkowo hrabia Kalisza w latach 913 - 944. Syn wielkiego wodza Siemowita Okrutnego i Kenny Łużyckiej. Gorliwy zwolennik religii słowiańskiej i przeciwnik kilku władców Polski, do których tytułu rościł sobie prawa. Ostatni ochrzczony (bo w 950 roku) polski książę. Założyciel wielkopolskiej linii dynastii Piastów.

Młodość

Piast urodził się najprawdopodobniej w 904 roku jako najmłodsze dziecko i drugi syn Siemowita Okrutnego i Kenny Łużyckiej. W chwili śmierci ojca (to jest w 908 roku), na podstawie obowiązującego wówczas prawa równego dziedziczenia tytułów przez synów, został księciem Wielkopolskim (bez Gniezna).

W 910 jego regenci dołączają do buntu Wiesława Kujawskiego, mającego na celu obalić jego brata, Masława i osadzić na tronie jego starszą siostrę, Danutę. Po trwających 3 lata walkach Wiesław i jego sprzymierzeńcy - w tym Piast - zostali pokonani. W ramach kary za bunt regent przyszłego króla - Prendota - postanowił pozbawić małoletniego księcia Wielkopolski jego tytułu, pozostawiając mu władzę nad Kaliszem. Nowym władcą całej tej krainy został bezpośrednio Masław, a Poznaniem i Lubuszem miał rządzić jego nowy wasal - Małowuj Lisy.

W Kaliszu Piast dorósł i przez długi czas nie angażował się w ogólnokrajową politykę.

Walka o wielkopolskie dziedzictwo

Po śmierci brata 34-letni już Piast postanawia skorzystać z okazji jaką były rządy niepełnoletniego syna Masława - Mieszka - i odzyskać wielkopolski tron książęcy, który przypadł młodszemu bratu obecnego króla - Borzywojowi. Zawiązał w tym celu sojusz z księciem Mazowsza - Gaudentym. Pierwsze walki rozstrzygnęły się na korzyść syna Masława, lecz przybycie mazowieckich posiłków zmieniło bieg wydarzeń. Wielkopolskie grody broniły się przed Kaliszanami i Mazowszanami aż do 944 r., gdy Borzywoj postanawia skapitulować przed swoim wujem. Traci tytuł książęcy, lecz zachowuje hrabstwo Włodzimierza Wołyńskiego. Rok później ginie w tajemniczych okolicznościach w wieku 14 lat. Większość historyków wskazuje jednak na Piasta jako mordercę, który w ten sposób stał się pierwszą osobą w kolejce do korony.

Konflikty z władcami Polski

W 945 roku Piast, zachęcony sukcesami w walce o Wielkopolskę, ogłasza ambicje do polskiej korony, do której posiadał silne roszczenia. Założył w tym celu frakcję, lecz nie uzyskał poparcia innych możnowładców.

Król Mieszko uznał, iż ambitna postać księcia wielkopolskiego poważnie mu zagraża, więc postanowił odciąć go od potencjalnych sojuszników wśród innych książąt, nakłaniając ich do chrztu (Piast był zagorzałym zwolennikiem dawnych kultów). Dzięki perswazji i zasobnemu skarbcowi jego wasale, jeden po drugim, godzili się na przejście na chrześcijaństwo. W efekcie jedynym obstającym przy wierze ojców władcą pozostał Piast. Ostatecznie również i on - dzięki bogatemu podarkowi, otrzymaniu honorowego tytułu Mistrza Łowów i dyplomatycznym umiejętnościom młodego króla - postanawia porzucić starą wiarę na rzecz katolicyzmu w Święta Bożego Narodzenia 950 roku.

Zdawało się, że relacje Piasta z królem zaczęły się w końcu układać poprawnie, gdy w 954 roku Mieszko umiera w wieku zaledwie 26 lat z powodu choroby. W imieniu jego małoletniego syna Masława, władzę jako regent objęła królowa-matka Hildegarda. Ta, nie będąc pewna zachowania starzejącego się nestora rodu Piastów postanowiła zlikwidować zagrożenie z jego strony. Jej ludzie pojmali Piasta, który pozbawiony został po raz drugi tytułu książęcego. Następnie nakazała jego synowi - hrabiemu Kalisza Gościwujowi - zapłacić za ojca okup, na co ten przystał.

Starość i śmierć

Przez ostatnie lata swojego życia Piast pozostał na dworze syna, nie mając już ani ziemi, ani wpływu na krajową politykę. Zmarł w 970 roku w Kaliszu.

Advertisement