Megakampania Wiki
Advertisement

Królestwo Irlandii - państwo w Europie Zachodniej, jedno z największych imperiów kolonialnych na świecie, znane ze swych licznych kontaktów handlowych ze wschodem.

Historia

Przed wikingami

Przez stulecia Irlandia była rządzona przez licznych lokalnych wodzów, rządzących niewielkimi ziemiami. Do 900 roku można już jednak było wyczuć coraz większy napór wikingów ze Skandynawii, którzy opanowali Szkocję i prowadzili ekspansję na Szmaragdowej Wyspie ze swojego przyczółka w Dublinie. W II połowie X wieku lokalnym wikińskim władcom z rodu Ivaring udało się zdobyć tak wiele ziem, iż koronowali się na królów tej wyspy, a po podbojach w Szkocji, również na władców tego kraju.

Królestwo Irlandii

W unii ze Szkocją

Będąc w unii personalnej ze Szkocją, Irlandia kontrolowała znaczną część rodzimej wyspy, Szkocję właściwą, północną Anglię, Walię i Kornwalię. Stolicą tego państwa była jedna z wikińskich osad na Orkadach. W I połowie XI w. państwo, z powodu prawa dziedziczenia zostało podzielone ponownie na Szkocję i Irlandię.

Osłabienie

Stolicą samodzielnej Irlandii został Dublin. W wyniku zmiany religii na chrześcijaństwo oraz konfliktów wewnętrznych państwo to rozpadło się, kontrolując tylko okolice stolicy, Walię, Hebrydy, Kornwalię i wyspę Man. Do końca tego stulecia niemal cała Szmaragdowa Wyspa dostała się pod panowanie cesarzy frankijskich, zaś król Refr przeniósł się do Tintagel w Kornwalii. Jego następcy do połowy XII stulecia stracili ziemie na południu i na Hebrydach, w zamian zdobywając półwysep Galloway i część ziem w Ulsterze. Nową stolicą królestwa, rządzonego w 1150 roku przez Errarda II został zamek w Belfaście. Jednak do 1200 roku jego następcom, którymi zostali przedstawicieli bocznej linii rządzącej w Cesarstwie dynastii Welfów, w tym Raimbautowi, udało się odzyskać większość swoich ziem de iure. Stolicą ponownie stał się Dublin.

Rządy Welfów

Prze cały XIII wiek władcy Irlandii z dynastii Welfów walczyli o zjednoczenie Szmaragdowej Wyspy pod swoim panowaniem. Ich największym oponentem było zbuntowane przeciw nim Księstwo Meath (rządzone przez kolejną gałąź Welfów), które zajęło Dublin. W efekcie królowie musieli przenieść się do położonego dalej na południe Cork. Ostatecznie Meath upadło w I połowie XIV wieku, lecz Dublin trafił w ręce Anglii. Królowie irlandzcy ponownie zmienili swoją siedzibę, którą stało się Londonderry. Irlandia pod panowaniem Frederica II odzyskała ponadto półwysep Galloway. Prawdopodobnie właśnie w tym okresie irlandzcy marynarze natknęli się na Azory, które następnie skolonizowali. Pod koniec XIV wieku prze kraj przetoczyła się wojna domowa, w efekcie której król ponownie przeniósł się do Cork. Ostatecznie jednak bunt udało się stłamsić, natomiast dzięki słabości Anglii udało się odzyskać Dublin. Stał się on ponownie stolicą królestwa, które ostatecznie, po raz pierwszy w historii, zjednoczyło całą wyspę.

Epoka kolonialna

Stan ten jednak się zmienił do końca XV stulecia, gdy w wyniku wojen z Norwegią i - przed wszystkim - Anglią Irlandia, kosztem Galloway i Ulsteru zdobyła norweskie posiadłości w Szkocji, m.in. Edynburg. W tym czasie jednak król Cathal I zaczął wysyłać wynagradzanych przez siebie odkrywców na nieznane morza w poszukiwaniu bardziej opłacalnych dróg handlowych. Cały wiek XVI upłynął Irlandii na walkach ze Szkocją. W połowie stulecia ta druga była już bardzo blisko całkowitego upadku, lecz dzięki sojuszom z państwami w Cesarstwie odbiła się ona od dna, i nie dość, że odzyskała ona swoje ziemie de iure, to jeszcze zdobyła ona na Anglii Galloway. Niemniej Irlandczycy bardziej niż na sprawach Wysp Brytyjskich skupili się na morzu. Ich kupcy docierali coraz dalej, powstawały placówki handlowe i kolonie. Jednym z największych sukcesów marynarzy ze Szmaragdowej Wyspy jest dotarcie do Chin w 1585 roku. Przywożona z stamtąd herbata bardzo szybko podbiła podniebienia Irlandczyków - nawet król Muireadhack III się w niej rozsmakował. W efekcie napar z liści herbacianych zaczął wypierać piwo z pozycji narodowego napoju Irlandii. Prawdopodobnie również w tym czasie Irlandczycy dotarli drogą morską do Indii. Dzięki temu, że ta trasa była tańszą drogą handlową niż trasa lądowa, to do 1594 roku kontrolę nad handlem przyprawami wpadł w irlandzkie ręce. Około 1595 roku kolonie irlandzkie w Indiach Zachodnich zbuntowały się przeciw władzy królewskiej. Najprawdopodobniej przyczyną powstania były wysokie podatki. Wystąpienie to zakończyło się sukcesem i na miejscu władzy korony irlandzkiej osadnicy powołali Wielką Republikę Karaibów. Jej pierwszym Wielkim Konsulem został potomek irlandzkich osadników - Sean Barry. Rok 1600 przyniósł dla irlandzkich kupców kolejny sukces - udało im się zdobyć od Arabów z Kalifatu ziarna kawy. Nowy napój szybko zaczął zdobywać zwolenników - to właśnie w Irlandii powstała pierwsza kawiarnia. Następnie pomiędzy Anglią a Irlandią rozpoczął się swoisty wyścig, które mocarstwo kolonialne zdoła okrążyć cały świat. Ostatecznie zwycięzcą okazała się być Anglia, która dokonała tego w 1622 roku. W wojnie lotaryńsko-holenderskiej Irlandia stanęła po stronie Lotaryngii, tocząc walki ze Szkocją, która opowiedziała się za Holandią. W trakcie kolejnych dekad XVII w. Irlandczycy skupili się na pokonaniu swojego głównego rywala na Wyspach Brytyjskich - Szkocji. Walki trwały aż do 1690 r., kiedy to mieszkańcy Szmaragdowej Wyspy całkowicie podbili nieprzyjaciela.

Znani władcy Irlandii

Dynastia Enkoping

  • Refr I
  • Errard II

Dynastia Welfów

  • Raimbaut I
  • Frederic II
  • Frederic III
  • Echrada I
  • Tourlough I
  • Cathal I
  • Quaflaith I
  • Muireadhck III

Posiadłości kolonialne (stan na 1700 rok)

  • Azory
  • Wyspy Zielonego Przylądka
  • Wyspa Świętego Tomasza
  • Wyspa Książęca
  • Znaczne połacie Afryki Południowej
  • Kamerun
  • Mauritius
  • Wyspy u wybrzeży Sumatry: Bangka, Nias i Siberut
  • kraina Bengkulu na Sumatrze
  • wyspy Pacyfiku: Nowa Hibernia, archipelag Fidżi, Wyspa Przyjemna
  • większość Wysp Nawietrznych (bez Barbadosu)
  • wyspa Port Caibrithe

Galeria

Nowo powstałe Królestwo Irlandii około roku 1000.

Ziemie Irlandzkie w 1100 roku.

Ziemie kontrolowane przez Irlandczyków około 1200 roku.

Terytorium Irlandii około 1300 roku.

Tereny kontrolowane przez Króla Irlandii około 1400 roku.

Terytorium Irlandii (bez kolonii) około 1500 roku.

Tereny Irlandzkie (bez kolonii) w 1600 roku.

Królestwo Irlandii w 1700 r.

Irlandzkie Indie Zachodnie w 1700 r.

Irlandzka Afryka Południowa w 1700 r.

Irlandzkie posiadłości na Oceanie Indyjskim w 1700 r.

Irlandzkie posiadłości na Pacyfiku w 1700 r.

Irlandzkie kolonie w Afryce Zachodniej w 1700 r.

Advertisement