FANDOM


Filip Mądry (1154 - 1220) - król Anglii w latach 1198-1220 z dynastii Hjort, syn królowej Adelindy. Zdołał ustabilizować sytuację w kraju, m.in. za co otrzymał przydomek Mądry.

Życiorys

Młodzieńczy mocarz

Filip urodził się w 1154 r. i był synem Adelindy, majętnej angielskiej arystokratki, oraz Kola Okrutnego, księcia Gwynnedu. Dorastał na dworze swojego ojca, wśród wzgórz i lasów Walii. Jego pierwszy językiem był jednak szwedzki, a to dlatego, że Hjortowie pochodzili właśnie z tego kraju.

Po niespodziewanej śmierci swojego ojca w 1168 r., maleńki jeszcze Filip objął władzę nad księstwem. Opuścił je jednak dla Anglii i swojej matki, koncentrując się na tamtejszej polityce. Zdołał uczynić ze swojej matki, która jego, swojego ukochanego, jedynego syna, umiłowała ponad wszystko, swoją marionetkę, w dużej mierze od niego zależną. W 1169 r. w jej imieniu zebrał armię i pomaszerował na Londyn, obalając króla Maldreda. Dzięki temu w 1170 r. Filip, mimo zaledwie 16 lat, był najpotężniejszą osobą na Wyspach Brytyskich, jednocząc pod swoją władzą całą Anglię, większość Walii oraz znaczną część Szkocji. Jedynie cesarz Franków, dysponujący pojedynczymi zamkami i miastami na wyspach mógł mu się przeciwstawić.

Upadek

To jednak nie trwało długo. Anglia okazała się być krajem popadającym coraz głębiej w anarchię, przez co ani armia królewska, ani siły ściągane (ku niezadowoleniu Walijczyków) z Gwynnedu nie mogły powstrzymać pretendentów, także pragnących sięgnąć po koronę. W 1172 r. Roderyk II pokonał Adelindę i Filipa, którzy skryli się w Derby, położonym niezbyt daleko od walijskiej granicy. Niedługo później, chcąc zadbać o bezpieczeństwo matki, którą rzeczywiście Filip bardzo kochał, wysłał ją do Europy, gdzie miała przeczekać burzę. Tymczasem Filip skupił się na odbudowie swojej pozycji w Anglii. Liczył na to, że zdoła to osiągnąć, wykorzystawszy wojska Gwynnedu. Pomylił się okrutnie. Oto bowiem w 1173 r. w tym walijskim księstwie , w którym Filip nie pojawił się niemal ani razu, doszło do przewrotu. Na tron wstąpiła Sara Hjort - ciotka Filipa. Ten, nie mogąc nic z tym zrobić (jego siły były już zaangażowane w Anglii) nie wystąpił przeciw temu w inny sposób, niż nota protestacyjna.

Tymczasem sytuacja w Anglii się zmieniała wraz z kolejnymi władcami. Filip zmuszony był odpierać najazdy feudalne i różne misje pacyfikacyjne królów, lecz sam nie pozostawał święty, będąc, zaraz obok książąt Yorku, głównym posiadaczem ziemskim na północy kraju. To się jednak z biegiem czasu zmieniało. W 1180 r. utracił Essex, zaś w 1185 r. padł Hereford.

Feniks z popiołów

Sytuacja jednak jeszcze raz zaczęła się zmieniać. W 1190 r. królem został Cynewulf, który bardzo był hojny dla niższych warstw angielskiego społeczeństwa, lecz nie cieszył się poparciem baronów. To postanowił wykorzystać Filip. Zdołał zebrać wokół siebie grupę wiernych i majętnych posiadaczy ziemskich i zaczął czekać na odpowiedni moment.

Mijały lata. Zdawało się - i, w dużej mierze, słusznie - że po latach chaosu kraj wraca w końcu na właściwe tory. Nastroje wśród pospólstwa zaczęły się uspokajać. To, jak się okazuje, działało na korzyść spiskujących magnatów. Liczyli oni bowiem, że król, mający oparcie swoich rządów w niższych, zazwyczaj biernych warstwach społecznych, będzie bezbronny bez armii chłopów. I rzeczywiście, tak się stało.

W 1198 r., po kilku drobnych potyczkach, rebelianci wkroczyli do Londynu. Filip ostatni raz widział to miasto 26 lat wcześniej - kiedy uciekał z niego przed wojskami Roderyka II. Teraz zaś powracał w glorii tryumfu, gotów spotkać się z pokonanym wrogiem i przyjąć jego koronę. Niczym feniks z popiołów, odrodził się z najgorszego upadku, i miał ponownie wzbić się pod słońce.

Nowe rządy porządku

Król Filip rozpoczął rządy nad wciąż podzielonym krajem. Różne warstwy społeczeństwa po obaleniu króla Cynewulfa były wzajemnie zantagonizowane, zaś tymczasem Filip na tron został wyniesiony dzięki bogatym feudałom. Mimo tego, nowy monarcha postanowił nie być uzależnionym od nich. Zdołał zaprzyjaźnić się z obalonym królem - z wzajemnością - i, korzystając z jego wysokiego autorytetu, zdołał przekonać do siebie także pospólstwo.

Dysponując dosyć niewielką domeną - Derby - król Filip zdołał utrzymać w państwie pokój, zapewniając, dzięki umiejętnemu balansowaniu pomiędzy różnymi stanami społecznymi, niespotykany od 30 lat okres spokoju i pokoju wewnętrznego. W samą porę - dzięki temu Anglia zdołała uniknąć losów Irlandii i Szkocji i utrzymała jedność, nie rozpadając się na mnóstwo państewek.

Zdecydowanie największym sukcesem militarnym panowania Filipa było zniszczenie Brytanii Litewskiej w 1206 r. Wojna z zasiedziałymi tutaj potomkami najemników Roderyka Mac Eoin Duiba była zażarta, lecz udało się wyrwać z ich rąk Lancaster i Westmorland. Mimo tego jednak większość Litwinów pozostała w Brytanii i po dziś dzień w północno-zachodniej Anglii można znaleźć osoby posługujące się językiem litewskim oraz relikty litewskiej kultury.

Król Filip zmarł w roku 1220, po 22 latach panowania. Jego pełen mądrości rządy sprawiły, że potomni nadali mu przydomek "Mądry". Po jego zgonie na tron wstąpił jego syn, Kol.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.