FANDOM


Domawuj Brzostowski (ok. 1620 - 1685) - polski generał, weteran III wojny bałtyckiej oraz wojny reńskiej.

Życiorys

Młodość i początek kariery w wojsku

Domawuj urodził się około 1620 r. w szlacheckiej rodzinie. Odebrał wykształcenie wojskowe i prawdopodobnie w młodym wieku wstąpił do armii. Awansował i jako dowódca piechoty dał się poznać jako osoba, która wyśmienicie umiała prowadzić ostrzał. Dzięki temu w 1664 r. otrzymał od królowej Scholastyki nominację na generała.

III wojna bałtycka

Był to jeden z elementów jej przygotowań do dołączenia do III wojny bałtyckiej. Ostatecznie Polska wypowiedziała Pomorzu wojnę w 1665 r. Generał Brzostowski dowodził jedną z armii. To właśnie on w kwietniu 1666 r. zdobył pomorską stolicę - Branibór. Po tym sukcesie jego wojska zostały wysłane na południe, do Włoch, gdzie miały wesprzeć w walce polskich sojuszników, z Czechami i Lotaryngią na czele. Oblegał tam włoskie miasta na północ od Alp. W sierpniu jednak powrócić do kraju, gdyż miał on zniszczyć wojska protestanckich buntowników, którzy wypowiedzieli posłuszeństwo królowej.

Walki w kraju

Chcąc, nie chcąc, Domawuj musiał nakazać swoim ludziom odwrót. Przez kilka następnych miesięcy maszerował on na północny wschód i w październiku pokonał rebeliantów pod Gnieznem. Była to jego pierwsza bitwa w polu jako generała. W obozie po bitwie doszły go jednak wieści o niespodziewanej śmierci królowej i rokoszu szlachty pod wodzą Tomasza Niesiołowskiego. Rozkazy od nowej królowe, Wolisławy, kazały mu stłamsić również i ten bunt. Po dwóch bitwach: II bitwie pod Lublinem i bitwie pod Bełzem udało mu się zwyciężyć nieprzyjaciela, a sam Tomasz Niesiołowski poległ na polu bitwy. Po tych sukcesach ponownie skierowano go na front wojny z Włochami.

Monachium

Po ponownym dotarciu do podnóży Alp, otrzymał rozkaz jak najszybszego marszu do Lombardii w celu wsparcia Lotaryńczyków i Czechów pod Mediolanem. Niestety, nie zdążył on na czas - II bitwa pod Mediolanem została przegrana. W tej sytuacji zdecydowano o zniszczeniu działających na terenach Arcybiskupstwa Salzburga sił włoskich. W efekcie doszło najpierw do pierwszej, a następnie drugiej bitwy pod Monachium. W obu Brzostowski pełnił funkcję głównodowodzącego sił polskich i w obu bitwach zwyciężył. Wiktorie te były jedną z przyczyn, dla których Polacy zaczęli negocjacje pokojowe.

Gdy wojna została w sierpniu 1667 r. oficjalnie zakończona, generał Brzostowski powrócił na czele swojej armii do Polski.

Okres międzywojenny

Kiedy w 1669 r. wybuchło powstanie lutowe, Domawuj Brzostowski stanął na czele wojsk mających je stłumić. Dowodził w zwycięskiej bitwie nad Łabą. Kiedy zaś w grudniu tego roku zmarł generał Wielisław Działyński, to właśnie Domawuj został głównodowodzącym całej polskiej armii.

Kiedy w 1676 r. zmarła królowa Wolisława i część szlachty poprała pretendenta, Stoigniewa Kamienieckiego, Domawuj stanął po stronie lojalistów królowej Gertrudy II i pokonał rebeliantów najpierw pod Raciborzem, a następnie pod Starym Sączem. W ten sposób zabezpieczył on panowanie Gertrudy,

Wojna reńska

Kiedy Polska, jako sojusznik Lotaryngii dołączyła do wojny reńskiej, generał Brzostowski ponownie stanął na czele polskich armii. Razem z regentami uzgodnił defensywną strategię na czas tej wojny. Osobiście dowodził bitwami obronnymi: pod Sokalem i pod Tarnowem, gdzie, ponosząc co prawda duże straty, odniósł zwycięstwa nad Rusią Kijowską. Kiedy ta zaś w 1678 r. najechała na Wołoszczyznę, osobiście stanął na czele wojsk ekspedycyjnych i pokonał ponownie Kijowczyków pod Buzau. Nie wziął jednak udziału w Bitwie Narodów pod Suczawą - w tym czasie oblegał zajętą przez Rusinów wołoską stolicę - Târgoviște. Zdobył ją w sierpniu 1679 r., po czym przekroczył ze swoją armią Dunaj i rozpoczął działania, które doprowadziły do bitwy pod Białogrodem. Tam ponownie zwyciężył Kijów, choć ponownie z dużymi stratami. Była to jednocześnie jego ostatnia większa bitwa.

Po zwycięstwach pod Suczawą i Białogrodem wojska sojuszu lotaryńskiego przystąpiły do ofensywy na Kijowczyków. Domawuj również wziął w niej udział - oblegał miasta kijowskie i toczył z niewielkimi oddziałami wroga małe potyczki. Mimo to nie dane mu było dowodzić w kolejnej wielkiej bitwie. Ostateczne wojna zakończyła się dla Polski w listopadzie 1680 r., kiedy to podpisano pokój z Niemcami w Lauenburgu. Brzostowski powrócił do kraju w glorii i chwale.

Śmierć

General Domawuj Brzostowski zmarł w kwietniu 1685 r. Znany jest głównie z tego, że w życiu nie odniósł ani jednej porażki na polu bitwy.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.