FANDOM


Cynewulf (1157 - 1201) - król Anglii w latach 1190-1198 syn Wulfgythy, obalonej królowej Anglii.

Życiorys

Cynewulf urodził się w 1157 r. i był synem Wulfgythy - siostry księżnej Bedford, Siffledy, oraz wnuczki króla Iwa II, a także hrabiego Chester, Elfryka. Miał starszego brata, Elfstana, przez co był kompletnie wydziedziczony z ojcowizny, pozostając na uboczu konfliktów rozdzierających od momentu obalenia Roderyka II przez Maldreda Anglię.

Postać Cynewulfa niespodziewanie dosyć wkracza na salony w 1188 r. Wówczas nieposiadający majątku rycerz, jakim wówczas był Cynewulf, otwarcie stanął w obronie chłopów przed rajdem jednego z królewskich oddziałów Eadwulfa Przeklętego. Zdołał obronić wieś przed znacznie liczniejszymi - i lepiej wyposażonymi i wyszkolonymi - wojskami królewskimi, ściągając sobie na głowę karę banicji, lecz także sympatię prostego ludu.

W 1189 r. tron przejęła siłą królowa Eadgytha, co w efekcie doprowadziło do znacznego rozprężenia wśród pospólstwa, które, po upadku przerażającego króla, nie było już tak bojaźliwe wobec władzy centralnej. Cynewulf niezadowolenie to sprytnie wykorzystał, podburzając ludzi do otwartego buntu, w czym odniósł znaczny sukces - wielka armia chłopów ruszyła na Londyn. Poparli go nawet wojownicy armii królewskiej, nielojalni wobec nowej władczyni. W Święta Bożego Narodzenia, mimo zimy, chłopi oblegli stolicę, zaś 29 grudnia rozpoczął się szturm. Trwał nieprzerwanie dwa dni, aż królowa Eadgytha uznała się za pokonaną i abdykowała. Gdy na zamek wdarła się rozwścieczona tłuszcza, Cynewulf sam zasłonił królową własną piersią, ochraniając ją swoim autorytetem od niechybnego zgonu.

Następnego dnia, w Nowy, 1190 Rok, podczas modlitwy w Katedrze Westminsterskiej, Cynewulfa zaskoczył nagle tłum ludzi, z arcybiskupem Canterbury na czele. Całkowicie zdziwiony rycerz został nagle koronowany na króla - kariera dosłownie od pucybuta do milionera. Wkrótce król Cynewulf rozpoczął swoje rządy. Był sprawiedliwą osóbką, niewątpliwie, a także troszczył się o dobro najbiedniejszych - znał bowiem ich los i wiedział, że to oni wynieśli go na tron. Jednakże, we wszelakich sporach był nieco zbyt stronniczy. Ewidentnie faworyzował rycerzy niższego szczebla nad magnatów (ci, przyzwyczajeni do dotychczasowego, odwrotnego stanu rzeczy, nie byli zbytnio ukontentowani), przez co naruszał pewną równowagę feudalną. Przynajmniej na razie jednak bogacze siedzieli spokojnie, przestraszeni możliwością buntu ich własnych wasali w obronie króla. Ten tymczasem skupiał się na odbudowie kraju ze zgliszczy niemal 20 lat wojen domowych i konfliktów. To sprawiało, że z biegiem czasu buntownicze nastroje wśród niższych warstw zaczęły słabnąć, aż w końcu niemal całkiem wygasły.

Tutaj swój moment wyczuli magnaci, na czele których stanął wciąż (po tylu latach - ewidentny przyczynek do dumy) Filip Hjort z Derby. Ci zgromadzili armię - dosyć liczną, składającą się się w dużej mierze z najemników - i ruszyli na Londyn. Cynewulf liczył, że poprą go armie chłopskie i drobne rycerstwo - nic z tego. Mimo tego, że kochali króla, nie byli w stanie go bronić. Po nieznacznych walkach rebelianci zajęli w 1198 r. Londyn, zaś Cynewulf spotkał się z Filipem. Obaj panowie szybko nawiązali pewną nić porozumienia, a nawet się zaprzyjaźnili. Wkrótce zawarli ugodę - obecny król miał abdykować na rzecz pretendenta, zaś ten miał zostawić go przy życiu i zapewnić godziwy żywot. W efekcie, choć Cynewulf stracił koronę i ziemie, to jednak pozostał w Londynie, dobrze uposażony, często bywając na dworze i dając królowi porady i wspierając go swoim autorytetem i powagą. Niestety, niedługo, ponieważ zmarł z przyczyn naturalnych w 1201 r.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.