FANDOM


Burgfleda (1117 - 1126) - królowa Anglii w latach 1117 - 1126 z dynastii Karolingów. Obalona przez szkockiego możnowładcę, Roderyka Mac Eoin Duiba.

Życiorys

Burgfleda urodziła się w 1112 r., jako pierwsza córka księżnej Leoffledy. Kiedy w 1113 r. zmarł Iwo II, stała się ona następczynią tronu. Mimo tego, nie przewidywano dla niej sukcesji, ponieważ liczono, że jej młoda matka doczeka się męskiego potomka. Jak się okazało, tak się nie stało, i w 1117 r. mająca zaledwie 5 lat Burgfleda, po przedwczesnej śmierci matki, zasiadła na tronie.

Początkowo władzę w imieniu młodej monarchini sprawował regent, jednak jej całkiem bystry umysł sprawił, iż już w wieku 10 lat to ona tak na prawdę rządziła. Była rzeczywiście wybitnie inteligentną osobą, lecz jednocześnie bardzo arbitralną, samolubną i zapatrzoną w siebie. Fakt, iż dziecko wydaje im rozkazy, szczególnie bolał możnych, którzy postanowili temu przeciwdziałać. Szczególnie aktywni w tych działaniach byli herbowi z północnych ziem królestwa, podbitych przez Regenwealda. Przywódcą zawiązanej przez tamtych możnych Koalicji Baronów został Roderyk ze szkockiego klanu Mac Eoin Duib, wywodzący się ze szkockiego Argyll.

W 1125 r. cała koalicja wypowiedziała posłuszeństwo królowej, zebrała swe siły i ruszyła na południe, na Londyn. Po drodze wielu szlachciców i możnych przyłączało się do nich, nawet część królewskich żołnierzy dołączyła do maszerującej z północy armii. Latem 1126 r. Burgfleda zmuszona została do opuszczenia miasta. Nieszczęśliwie, klejnoty i insygnia koronacyjne pozostały w mieście i kiedy wkroczyła do niego armia baronów, zostały one użyte do koronacji Roderyka na króla Anglii.

Ta klęska nie oznaczała jednak, że Burgfleda się poddała. Nawołując chłopów i co biedniejszą szlachtę do oporu, powoływała się na swoje karolińskie dziedzictwo i obiecywała dla tych, którzy poprą jej sprawę, ulgi i przywileje. Nazwała króla Roderyka bezprawnym uzurpatorem i nazwała zdrajcami każdego, kto tylko poparł sprawę szkockiego możnego. W efekcie wojna domowa, która ogarnęła znaczne połacie kraju (zwłaszcza pogranicze walijskie i ziemie Kentu i Wesseksu) trwała jeszcze w niektórych miejscach dekadę. Ponadto, eks-królowa poślubiła frankijskiego księcia Brabancji, Thierrego, który wspierał ją finansowo. Walki miały charakter podjazdowy - nierzadko się zdarzało, że zwolennicy Roderyka utrzymywali pojedyncze miasto bądź zamek, zaś całość otaczających je wsi wspierała Burgfledę. Sama była monarchini nasyłała na arystokratów szczególnie wspierających sprawę Roderyka zabójców. Ich ofiarą padł np. Ethelbald, książę Nortumbrii czy też Maud, księżna Norfolk.

W 1136 r. ostatni większy oddział, wierny Burgfledzie, został rozbity przez wojska Roderyka nieopodal granicy z Walią. To oraz fakt, że chłopi, zmęczeni wojną nie popierali dalszego konfliktu, zmusiło tak obecnie panującego monarchę, jak i jego przeciwniczkę do rozmów. Ostatecznie Burgfleda zrzekła się tronu i osiadła w przyznanym jej księstwie Bedford, mając zapewnioną całkowitą królewską amnestię swej rebelii. Od tej pory obalona monarchini aktywnie włączyła się w wewnętrzną politykę królestwa pod rządami nowego władcy. Prowadziła wszelkie możliwe działania, byle tylko podkopać autorytet i władzę Roderyka, lecz jej relacji z jego następczynią, Galieną, układały się już zupełnie poprawnie.

Burgfleda zmarła w 1157 r., z powodu zapalenia płuc, w wieku 45 lat.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.