FANDOM


Abdul-Qadir Wielki (ur. 883, zm. 950) - kalif Arabii w latach 893 - 950 z dynastii Abbasydów. Jeden z najwybitniejszych muzułmańskich władców w historii.

Życiorys

Abdul-Qadir urodził się w 883 r. Jego ojcem był Al-Mu'tadid, arabski możny i członek dynastii Abbasydów, a jednocześnie pretendent do tytułu kalifa, piastowanego przez małoletniego wówczas Murada I. Wkrótce rebeliant zwyciężył, dzięki czemu Abdul dorastał na dworze w Samarze.

Władzę przejął po swoim ojcu w 893 r., w wieku zaledwie 10 lat. Jego ojciec zdołał jednak zbudować wokół siebie i swojego syna wystarczająco silny obóz, dzięki wsparciu którego Abdul zdołał utrzymać władzę.

Po osiągnięciu pełnoletności przystąpił do odbudowy kalifatu - po Anarchii w Samarze i wonie domowej między jego ojcem a Muradem od imperium odpadła północna Syria, zajęta przez arabskiego arcywroga, Cesarstwo Bizantyńskie, oraz liczne emiraty na lewantyńskim wybrzeżu. Niezależność od kalifów zachowywały także liczne państewka na Półwyspie Arabskim.

Pierwszym ruchem Abdula było przeniesienie stolicy do położonego bliżej Europy Damaszku. Następnie przez ponad pół wieku prowadził długie, bezustanne kampanie skierowane przeciw Bizantyńczykom oraz niezależnym sułtanatom i emiratom. W efekcie, do 950 r. stan posiadania imperium powiększył się o: znaczne ziemie w Armenii, północną Syrię, prawie cały Lewant (poza Galileą, którą zajął egipski Sułtanat Tulunidów) oraz wschodnią część Arabii. Jednocześnie prowadził on reformy i wzmacniał kalifat, doprowadzając go po swoich długich rządach do drugiego okresu świetności. Za mądre i rozważne rządy, a także za liczne podboje i odbudowanie potęgi kalifatu potomni nadali mu przydomek "Wielki".

Abdul-Qadir zmarł w 950 r., prawdopodobnie ze starości (miał 67 lat, co jak na średniowiecze jest dość sędziwym wiekiem).

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.