FANDOM


Święta wojna polsko-litewska - wojna, której głównym celem było nawrócenie królestwa Litwy na wiarę katolicką.

Geneza

Kazimierz II na początku roku 1552 próbował poprawić relacje z królem litewskim Lubkiem. Jednakże po roku, okazało się że państwo litewskie oficjalnie przyjęło protestancką herezję, co uniemożliwiło poprawienie relacji. Jako że Kazimierz II prowadził ścisłą współpracę z kościołem, to uzyskał przeciwko Litwinom, "casus beli" (roszczenie). W roku następnym, postanowił on te roszczenie wykorzystać. Największym problemem w tej wojnie, mogło być królestwo Pomorza które było sojusznikiem Litwinów. W takiej sytuacji, Kazimierz II postanowił także zdobyć sojusznika, a wybór padł tutaj na Niemcy, z którymi jednak Polska miała fatalne relacje. Król nie poddając się, postanowił do niemieckiej królowej wysłać emisariusza, który by te relacje poprawił.

Po roku oczekiwania, Kazimierz II uznał że nadeszła odpowiednia pora na atak, dlatego też wysłał on swoje armie odpowiednio pod granice z Litwą oraz Pomorzem, by móc zareagować na sytuacje, w której Pomorze się do tej wojny przyłączy.

Jako że na sojusz z Niemcami nie było co czekać, to Kazimierz przywołał do kraju swojego emisariusza. Polskę i Litwę, nadał łączyły jednak pewne stosunki, mianowicie możliwość przemarszu wojsk i królewski mariaż, obie te rzeczy król postanowił zerwać. I tak 2 czerwca 1555 wypowiedział on wojnę Litwie, o porzucenie przez nich protestanckiej herezji.

Przebieg wojny

Kazimierz II natychmiastowo wysłał na ziemie litewskie 24-tysięczną armię, która miała za zadanie zająć całe ziemie litewskie. Równolegle posłał on drugą armię do Czech (gdzie już maszerowała armia Pomorska). W marcu, doszło do gigantycznej bitwy pod Chebem, gdzie 56-tysięcy żołnierzy polsko-czeskich, pokonało zaledwie 16-tysięczną armię Pomorzan. Następnie król polski postanowił wysłać armię polską, do stolicy Pomorza, a więc Braniboru (by jak najszybciej wyeliminować tych z wojny).

W tym samym czasie, armia na Litwie po zdobyciu ujścia rzeki Niemen, ruszyła na stolice Litwy, czyli Rygę. Na miejscu zastali niewielką Litewską armię, którą natychmiastowo pokonali i zdobyli Rygę (następnie ruszając zdobyć pozostałe ziemie Litewskie).

Równolegle do wydarzeń na Litwie, walki toczyły się także na Pomorzu, gdzie mn. armia czeska pokonała niewielkie siły pomorskie, a także zdobycie kilku prowincji przez księstewko Skanii.

Już w roku 1556 polska armia zdobyła Branibór, następnie kierując się na zachód, w stronę pomorskiej armii. Bitwę tą jednak przegraliśmy, a to z powodu wielu czynników (mn. przekroczenie rzeki, nie doczekanie się na sojuszników). Władca pomorza, postanowił wysłać jednak Kazimierzowi ofertę pokoju, było by to jednak mało opłacalne dla Polski, więc król odmówił.

Natomiast na Litwie, polskie armie wciąż zdobywały wschodnie ziemie, jednakże niewielkie siły Litwinów zdołały zdobyć Szczytno, król polski postanowił się jednak skupić na kampanii pomorskiej.

A tam, doszło do kolejnej bitwy w Łączynie, tym razem jednak to Polacy wyszli z niego zwycięsko. Po kilku dniach, pokonaliśmy ich także w Miśni.

Równolegle, pokonaliśmy flotę litewską w zatoce ryskiej, a także powoli zdobywaliśmy fort w Łatgalii (czyli jeden z najważniejszych fortec na Litwie). Po zdobyciu Ozylii oraz Łatgalii, król Kazimierz postanowił wysłać tamtejszą armię by zdobyła Wilno.

Na pomorzu, wojska lojalne tamtejszemu królowi postanowiły odbić Branibór, jednakże wojska Kazimierza, szybko na to zareagowały i pokonali Pomorzan. Następnie kompletnie niszcząc ich pod Lipskiem.

Kazimierz, po pokonaniu także niewielkich sił Litewskich w Wilnie, miał już także całkowitą kontrolę nad Litwą.

Po tych wydarzeniach, wszyscy czuli już że Kazimierz II zwyciężył, dlatego też władcy Pomorza i Litwy, postanowili się poddać.

Skutki

Pomorze

  • Reparacje wojenne
  • Przekazanie Łużyc polakom

Litwa

  • Zmuszenie Litwinów do przyjęcia katolicyzmu
  • Reparacje

Po zakończeniu tej wojny, Polska była już niekwestionowaną potęgą w Europie, najprawdopodobniej zdolną do pokonania samego cesarza.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.